بیانیه‌های عارفانه و شاعرانه، یعنی ببخشید!

ما ایرانی‌ها آدم‌های خجالتی هستیم. معمولا یک جمله‌ای می‌گوییم ولی منظورمان آن نبوده که گفتیم. بلکه منظورمان یک چیز دیگری بوده که نگفتیم.

مثلا وقتی قلپ شما تالاپ تالاپ صدا می‌کنه و سر تا پای شما خیلی ضایع و تابلو نشان می‌دهد که گلاب‌به رویتان عاشق شده‌است، می‌گوید «من خیلی به شما ارادت دارم.» یا «من واقعا شخصیت شما را تحسین می‌کنم» یا مثلا «سلام من را به خانواده محتر ابلاغ بفرمایید»
معمولا منظور از این جمله‌ها این است که «عزیزم! من عاشقتم! فدات شم!»
ولی چون خجالتی هستیم عشق و علاقه‌مان را با جمله‌های خیلی بی‌مزه ابراز می‌کنیم.

موقعیت سگی:
معمولا وقتی دو نفر دوست دارن همدیگر را تکه و پاره کنند و بزنند همدیگر را به قطعات مساوی تقسیم کنند،‌ اما جراتش را ندارند به هم می‌گویند «خیلی باحالی» یعنی «خاک بر سرت»
یا می‌گویند «تو می‌فهمی!» یعنی «اندازه یکی از چارپایان هم نمی‌فهمی گوساله!»
یا می‌گویند «از دهنت در و گوهر می‌ریزه» یعنی «داری حرف‌های رایگان و فاقد ارزش ریالی می‌زنی!»

موقعیت آویزانی:
«ما می‌خواهیم چند دقیقه در خدمت شما باشیم» یعنی «آمده‌ایم چند ساعتی اینجا تلپ باشیم و دهان شما را بنگریم!»

موقعیت گیرکردگی:
هموطنان عزیز
متاسفانه بر اثر یک تیغ صورت‌تراشی هواپیمایی سقوط کرده است. البته جای نگرانی نیست ما هنوز کلی از این هواپیماها داریم. هنوز کلی از این خلبان‌های باحال داریم. کلی از این مسافرها داریم و هیچ چیز عوض نشده است. آنها که پرواز کردند خوشبختانه بیمه بودند و این سبب کاهش آلام ماست.
خوشبختانه ما به موفقیت‌های زیادی رسیده‌ایم. ما در برنامه چند ساله چندم کلی فیل هوا کرده‌ایم که به‌زودی به اطلاع می‌رسد!

همه این متن زیبا یعنی که «ببخشید!»
ولی چون خجالتی هستند و روی‌شان نمی‌شود، با بیانیه‌های شاعرانه و عارفانه نشان می‌دهند.
بر این اساس اگر حساب بکنید ما سرانه «ببخشید»مان از کره جنوبی هم بیشتر است.

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *