دعوا تریبونی حسابی کیف دارد‍!

یک رسم بین روسای قوا در ایران وجود دارد به نام «دعوا تریبونی»
در این رسم معمولا روسای قوا باید به‌جای اینکه در جلسه بنشینند حرف بزنند، یا با تلفن یا با نامه یا کلا به جای استفاده از هر روش قرتی‌بازی، باید از پشت تریبون با هم حرف بزنند.
این رسم باشکوه در دوره احمدی‌نژاد به دروه شکوه و درخشش رسید. در دوره جدید اما تلاش زیادی شده که این رسم چیزیش نشود. یعنی خاموش نشود.

به همین خاطر حتی اگر کسی کار به کار کسی نداشته باشد، باز هم یکی از روسای محترم قوا باز هم جواب می‌دهد. یعنی مثلا آقای رییس‌جمهور یک چیزی می‌گوید. آقای قوه قضاییه جوابش را می‌دهد. آقای رییس‌جمهور از پشت تریبون می‌گوید «من با شما بودم؟! نه من با شما بودم؟!»
و از اینجا به بعد همان رسم پیشین به‌جا آورده می‌شود که به آن «همان آش و همان کاسه» هم می‌گویند.

مثلا در آخرین نمونه آقای رییس جمهور برای خودش داشت از علاقه‌های شخصی‌اش می‌گفت که «چه غذایی دوست دارد. چه رنگی دوست دارد. چه شهری دوست دارد. چه کتابی دوست دارد.» آخرش هم گفت «آزادی هم دوست دارم»
آقای رییس قوه قضاییه هم برای خاموش نشدن رسم «دعوا تریبونی» گفت «شما که می‌گی آزادی دوست داری، پس چرا می‌گویی با مطبوعات برخورد کنیم؟!»

ما وقتی این را شنیدیم چشم‌مان به واقعیت‌ها باز شد. ضمن تشکر از ایشان به‌خاطر این چشم‌گشایی، رفتیم یک سری قمپزهای دیگر رییس‌جمهور را هم در آوردیم. آقای رییس‌جمهور!

❌ دم از نخبگان می‌زنید، اما گیر سه‌پیچ به سه‌هراز تا بورسیه دولت قبل می‌دهید!
❌ دم از مردم می‌زنید، اما از مردمی که از دیوار سفارت عربستان بالا رفتند، گلایه می‌کنید.
❌ به مردم خودرو می‌فروشید، اما جریمه‌شان می‌کنید!
❌ می‌گویید «میراث فرهنگی برای همه است» ولی یک نفر که می‌رود یک تکه سنگ از توی تخت جمشید بردارد را تشر می‌زنید!
❌ می‌گویید از رنگ‌ها استقبال می‌کنید. ولی از سیاه‌نمایی شکایت می‌کنید.
❌ دم از گونه‌های در معرض خطر می‌زنید. اما گودزیلا را نتوانستید به طبیعت برگردانید.
❌ شعار بهره‌مندی از منابع ملی می‌دهید، اما عرصه را به خاوری که از منابع ملی استفاده کرد تنگ می‌کنید.
❌ شعار سلامت اقتصادی می‌دهید، اما هی راه به راه آمار پاکدستان دولت قبل را می‌دهید.
❌ از سینمای فاخر می‌گویید، اما مسعود دهنمکی را دوست ندارید!
❌ از ازرش هنر می‌گویید، ولی هنر بابک زنجانی را درک نمی‌کنید.
❌ از غذای خوب حرف می‌زنید. اما نون خشک سق نمی‌زنید.

حتی شنیدیم در نوجوانی و جوانی از تلفن همگانی خوش‌تان می‌آمده، ولی تلفن یک نفر از نیم ساعت بیشتر می‌شده، هی با سکه به شیشه باجه می‌زدید.

آقای رییس‌جمهور!
کمی صادق باشید. حالا چه آن صادق، چه هر صادق دیگر که دوست دارید!

هفته‌نامه چلچراغ | شماره ۶۸۶

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *