در خانه اگر کس است، یک فوت بس است!

اسفند ماه خانه‌تکانی است. ما یک خانه‌تکانی هم در خانه خودمان کردیم. منظور در مجلس است که به آن می‌گویند خانه ملت. البته ما در خانه‌تکانی خیلی علاقه داریم همه جا را تر و تمیز کنیم. حتی پشت کمد که به جز سوسک هیچکس دیگر آنجا نمی‌رود. یا حتی لای درز کمد. زیر و روی فرش و خلاصه همه جا.

هر چقدر در خانه برای خانه‌تکانی اسفند ما را به کار می‌کشند، در آن یکی خانه‌تکانی تا ما خواستیم تکان بخوریم، گفتند «به خدا ما ناراحت می‌شیم دست به سیاه و سفید بزنید» وگرنه ما دوست داشتیم کمی بیشتر خانه‌تکانی کنیم. ولی گفتند همین که دستی به سر و روی خانه بکشیم بس است.

اتفاقا بعضی‌ها دوست داشتند در عملیات گرد و خاک‌گیری فعالیت بکنند. اما چون دوره اعتدال است گفتند همین که یک فوت بکنید خاکش برود خوب است و لازم نیست بشورید و پهن کنید توی آفتاب!
یکی از دوستان گفت پس کمی اسباب و اثاثیه را جا‌به‌جا کنیم که کمی تنوع بشود. خسته شدیم از بس اینجوری‌هاست.
بنابراین علی مطهری را از آنطرف برداشتیم گذاشتیم اینطرف. کاظم جلالی را هم گذاشتیم اینطرف.

بعضی‌ها هم دیدند اینطرف قشنگ‌تر شده پا شدند نشستند اینطرف. هر چه خواستیم چند تا چیز هم از این طرف بگذاریم آنطرف همه التماس کردند که «این‌ور قشنگ‌تره.» حتی گلدان خالی لب پنجره هم گفت «دست به من زدی نزدی. بذار همینور بمونم!
نذار که خونه دلم، دوباره تنگ و تار بشه
بارون سنگم که بیاد، بر نمی‌گردم از تو من (۲)
از این که بدتر نمی‌شه، هر چی می‌شه، بذار بشه»

حالا اونور لخت و عور شده. به قول شاعر «آن‌ور خانه‌ام خالی است!»
یکی هم گفت: به آن‌ورم!
اول ناراحت شدیم که چرا اینقدر طرف بی‌تربیت است. اما نگاه که کردیم دیدیم واقعا طرف آن‌ور است. در واقع «به آن‌ورم» یک حرف بی‌تربیتی نیست. یک سمت و سوی سیاسی است!

رادیو چل ۶۵۴

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *