خشک‌زاری که جنگل شد!

park-jangali-pishva

به شهر «پیشوا» که می‌رسی سرت را کمی بالا می‌گیری و به دورترها نگاه می کنی. تصویری زیبا و آشنا هر بار نگاهت را به خود می‌گیرد. تصویری از بلندهایی شهر که پر است از درخت. آپارتمان‌ها هم کمی آنسوتر سربرآورده‌اند و مثل درخت‌ها قد می‌کشند. اما درخت‌ها هنوز ایستاده‌اند و به گمانم تعداشان هنوز می‌چربد به تعداد ساختمان‌های بلندمرتبه. گویی که زیبایی شهر به همین پارک جنگلی است. پارکی که چیزی به «چهل سالگی»اش نمانده.

چهل سال پیش اتفاقی در پیشوا رخ داد که در تاریخ این شهر بی‌نظیر بوده. یکی از معدود اتفاق‌هایی که مردم و نهادهای دولتی دوشادوش هم فعالیت کردند و نتیجه همکاری و مشارکت‌شان شد «پارک جنگلی پیشوا»
پیشتاز و بانی این رخداد مهم «قاسم صدیقی جعفری» بود. شهردار وقت پیشوا. هوشمندی و بلندنظری او به کمک شهر آمد. او با کمک مردم خشک‌زاری را به جنگل تبدیل کرد. در حالی که امروز جنگل‌ها را به خشکزار تبدیل می‌کنند.

پدید آمدن این جنگل مصنوعی در حاشیه کویر از چند منظر بسیار مهم بود:

۱-از تصاحب تپه‌ها و بلندی‌های شهر جلوگیری کرد. آنچه که امروز بعنوان «تپه‌خواری» از آن یاد می‌شود با این اقدام هوشمندانه در چهل سال پیش عقیم ماند.

۲- درخت‌های این پارک نقش بسیار مهمی در سلامت محیط زیست و مردم شهرهای پیشوا، ورامین، قرچک و … ایفا می‌کنند. تصور کنید تپه‌های خاکی و نمکی را که با وزش نسیمی کوچک از سوی کویر، چه غباری به فضای زندگی ما روانه می‌کرد.
درخت‌ها شده‌اند جان‌پناه مردم شهر پیشوا و دشت ورامین. درست جایی که کویر به سوی شهر خیز برداشته.

۳-پارک جنگلی سه دهه تفریحگاه عمده مردم پیشو، ورامین، قرچک، پاکدشت، تهران و شهرهای دیگر بوده است. اگر نبود، دهه شصت، هفتاد و هشتاد مردم به رخوت بیشتری می‌گذشت.

۴-درخت‌ها از فرسایش خاک جلوگیری کرده‌اند. آنچه که امروز در جهان از آن بعنوان یک تهدید یاد می‌کنند.

پارک جنگلی پیشوا، همدلی و همزبانی در پیشواست. یک سرمایه مردمی است. سرمایه‌های مردمی نه از جنس نفت، معدن‌ها، جنگل‌های خودرو، دریا و… بلکه سرمایه‌ای که مردم خودشان به‌وجود آوردند.
مردم به دست خودشان یک به یک این درخت‌ها را کاشتند و سازنده واقع شدند. یک تصویر روشن پیش روی ماست. بر خلاف امروز که جنگل‌ها و آب‌ها و منابع و سرمایه‌های دیگر را انسان به دست خود از بین می‌برد، ۴۰ سال پیش که آگاهی و سواد عمومی هم کمتر از امروز بود، مردم یک منطقه جنگلی ایجاد کردند.

در آستانه ۴۰ سالگی «پارک جنگلی پیشوا» پرونده‌ای گشوده‌ایم تا مردم نقش خودشان را در این همدلی، همکاری و توجه به محیط زیست ببینند. پس به سراغ بازیگر نقش اول این رخداد رفتیم و از او خواستیم داستان را برای ما روایت کند. روایت «قاسم صدیقی» را در شماره دوم «چشم جامعه» بخوانید.

منتشر شده در
دوماهنامه «چشم جامعه» | شماره ۲ | مهر و آبان ۱۳۹۴

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *