خرید چند تا آژانس، سازمان، ورق‌پاره و ابر

دستورالممل‌های قضاقورتکی ۳۶

dastoor36-looloo

۱-خریدن آژانس انرژی اتمی با جاش
اگر از این دستورالعمل کیف کرده‌اید و به‌به و چه‌چه‌تان به هوا رفته، فوت کنید برود سمت صاحب این ایده. آقای احمدی‌نژاد چند سال پیش این نظر بدیع را داده بود و چون فراتر از درک زمان بود، آژانس را نخریدند. خیلی هم به صرفه بود. اگر آژانس را خریده بودیم (حتی قسطی)، این همه مذاکره، این همه خرج و این همه تحریم هم روی دست‌مان نمی‌گذاشت. چون آژانس مال خودمان بود، اختیارش را داشتیم. اولین کار این بود که هر گونه رقصاندن گربه را در این آژانس و همه آژانس‌های دیگر ممنوع می‌کردیم. حتی در آژانس‌های هواپیمایی، مسافرتی، خبری و هر چی.
برای ثبت در تاریخ که کسی ایده بدیع خریدن آژانس را به نام خودش ثبت نکند، شرح ماجرا ذکر می‌گردد:
آقای روحانی درباره پرونده هسته‌ای و دغدغه رییس دولت سابق در روزهای اول شروع به‌کار خود نوشته است:
[آقای احمدی‌نژاد] گفت: هزینه‌های آژانس در سال چقدر است؟ گفتم نمی‌دانم. مثلاً چند صد میلیون دلار. گفتند: شما همین حالا به البرادعی زنگ بزنید و بگویید ما کل مخارج آژانس را پرداخت می‌کنیم. گفتم: اولاً آژانس نمی‌تواند بپذیرد، چون برای مخارج آژانس و بودجه آن، مقرراتی وجود دارد و ثانیاً ما همچنین اختیاری نداریم، چون اگر به‌جایی بخواهیم کمک بلاعوض کنیم، مجلس باید تصویب کند. [آقای احمدی‌نژاد] گفتند: من به شما می‌گویم، شما چه‌کار دارید! گفتم: روش کاری من این‌طور نیست و من چنین کاری نمی‌کنم. اگر اصرار دارید، خودتان با البرادعی صحبت کنید.

۲-خرید دکل‌های غیب‌شو
یکی از چیزهایی که لازم است ما هی بخریم، «دکل» است. به گفته روانشناسان «دکل» برای حفظ شادی و هیجان در بین مردم خیلی چیز کارآمدی است. کاری که دکل می‌کند، حسن فسنقری، حمید ماهی‌صفت و حسن ریوندی هم نمی‌کنند. همین دکلی که گفتند غیب شده، بسیار در ایجاد نشاط عمومی موثر بود. البته دکل باید بوی نفت بدهد. دکل امواج و پارازیت به اندازه کافی داریم. دکل نفتی باید قابلیت غیب‌شوندگی داشته باشد. در گذشته دکل‌ها static (ایستا) بودند و تنها کاری که بلد بودند، استخراج نفت بود. حالا دکل‌ها dynamic (پویا) هستند و می‌شود غیب‌شان کرد و شادی آفرید. دکل را در خلیج فارس غیب کنید، در خلیج مکزیک ظاهر کنید.

۳-خرید ورق پاره‌های چسبان
قدیم‌الایام ورق‌های ناپاره ارزشی نداشت. همه ما هر روز فرت و فرت کلی ورق پاره می‌کردیم. حالا همه چیز برعکس شده. در دنیای هرتی پرتی ورق پاره شده بلای جان ما. حتی روی قیمت گوجه فرنگی هم تاثیر می‌گذارد. البته به جز منطقه نارمک که مجهز به سیستم ضد ورق‌پاره است. ما خودمان در کودکی کلی ورق پاره کردیم و در جوب آب ریختیم. اگر آنها را جمع می‌کردیم خودمان یک قطب مهم ورق پاره جهان بودیم و ورق‌پاره‌های سازمان ملل خنثی می‌شد. اما چون نداریم ناچاریم مقداری ورق‌پاره بخریم و با توزیع در نقاط مختلف کشور، دست کم قیمت گوجه‌فرنگی را تعدیل کنیم. مردم باید احساس کنند قیمت گوجه‌فرنگی محله‌شان با قیمت گوجه فرنگی محله مقامات یکی است.

۴-خرید سیب‌‌زمینی‌های بی‌رگ
این محصول کشاورزی با همه بی‌رگ بودن یک محصول تاریخ‌ساز و سرنوشت‌ساز است. در برهه‌های حساس تاریخ که ما در کشورمان کم نداریم (و حتی می‌توانیم صادر هم بکنیم)، همین سیب‌زمینی نقش تاریخی داشته است. سیب‌زمینی کل جهان را بخرید و با سیب‌زمینی همه گربه‌های جهان را ناکار کنید. گربه ناکار را نمی‌توان رقصاند و عملا پروژه گربه‌رقصانی در دنیا می‌رود پی کارش.

۵-خرید ابر‌های مجهز به سیستم سرقت
فعلا شیرین‌کاری غیب‌کردن در دنیا مد شده است. هر کسی یک چیزی را غیب می‌کند. یکی دکل غیب می‌کند. یکی ابر غیب می‌کند. یکی خودش غیبش می‌زند. همین غیب کردن ابر که موضوع جدیدی نیست.
آقای احمدی‌نژاد خوشبختانه پیش از این، همه گفتنی‌ها را گفته و این دستوراالعمل‌نویس فقط روی این جمله‌های به یاد ماندنی حاشیه‌نویسی می‌کند.
همانطور که ایشان گفتند «کشورهای غربی ابرها را تخلیه می‌کنند که در ایران نبارد». قبلا ابرها برای خودشان در آسمان ول بودند و هر کدام هر کجا دلشان می‌خواست می‌‌باریدند.
حالا که ما می‌توانیم آژانس را بخریم، زشت است نتوانیم چهار تا دانه ابر بخریم. فروشنده باید تضمین بدهد که ابر کجا، چه ساعتی و چقدر می‌بارد. مثلا این ابرها حتما در منطقه نارمک باید ببارد که با لذت خریدن گوجه‌فرنگی ارزان، جور بشود. در تهران فقط یک نموره ببارد که کار دست آقای قالیباف ندهد. آقای قالیباف همه چیز در بساطش دارد به جز قایق و کشتی. آقای قالیباف هر چه تهران را مرتفع می‌کند که از دست آب و بلایای زمینی دور باشد، بی‌فایده است.

۶-خرید یونسکو، مفت!
متاسفانه یک جوری شده که انگار ما اختیار میراث فرهنگی خودمان را هم نداریم. تا به چهار تا خانه تاریخی و اثر باستانی دست می‌زنیم یونسکو از آن سر دنیا زبانش دراز می‌شود.
با خریدن یونسکو خیلی راحت می‌توانیم همه آثار تاریخی را صاف کرده و به هیچ کس و هیچ جا هم مربوط نباشد. بالاخره سازمان فرهنگی است، خیلی هم نباید گران باشد.

۷-خرید کلید با شعار هر ایرانی، یک کلید
واقعا یک نفر با یک کلید کدام قفل را باز کند؟ به همه کلیدسازان کشور سفارش بدهید هفتاد هشتاد میلیون کلید بسازند، به هر ایرانی یک کلید بدهید. البته به همه که نه. پس از تایید صلاحیت! باور کنید همین خانه ما سی چهل تا کلید دارد، و ریز و درشت یک کلید توی جیب‌شان دارند.
اصلا هم نگران نباشید که این کلیدها روی دست‌مان باد می‌کند. چیزی که زیاد است، قفل! آقای روحانی در این دو سال فقط دارد فکر می‌کند کدام را اول باز کند. با خرید کلید برای همه مردم کشور، سوراخ سمبه‌ای نمی‌ماند که مردم از آن سر در نیاورند.

۸-خرید زمان، البته زمان قدیم
به قول قدیمی‌ها «تا گوساله گاو شود، دل صاحبش آب شود» حالا تا این همه خرید انجام شود، ما اوراق شده‌ایم. ما که هر چه دلمان بخواهد می‌خریم، پول هم که داریم، یکی از چیزهایی که حتما باید بخریم زمان است. البته خوشبختانه مسئولان محترم در سال‌های گذشته جوری رفتار کردند که آب توی دل ما تکان نخورد، خارجی‌ها هم پر رو نشوند. جوری نشان نداند که ما زمان نداریم. جوری نشان دادند که ما حالا حالاها وقت داریم. مثلا اتوبان تهران – شمال را خیلی با دل فرصت داریم اجرا می‌کنیم. فازهای بعدی عسلویه را خیلی ریلکس اجرا کردیم. حتی تعطیل کردیم که به دنیا نشان بدهیم، ما زمان داریم به شما هم هیچ ربطی نداد.
حالا که دیگر روی‌شان کم شده، لازم است در این برهه حساس تاریخ، کمی هم زمان بخریم.

۹-خرید پورشه، برای آژانس!
یکی از خریدهایی که حتی یک لحظه هم نباید تعطیل بشود، خرید خودروهای گران قیمت است. اصلا خیابان‌های تهران بدون پورشه و لکسوس، مازراتی و لامبورگینی، صفا ندارد. اصلا زشت است که ما این همه چیزهای خوب خریده باشیم، اما پراید زیر پای‌مان باشد. ما با پراید که نمی‌توانیم برویم آژانس. با نیسان که نمی‌توانیم برویم یونسکو. تازه نیسان اصلا جنبه فرهنگی ندارد. در کنار غیب کردن ابر و دکل، غیب کردن پول هم در دستور کار قرار بگیرد. یکی از راه‌های آسان غیب کردن پول خریدن چهار تا پورشه و لامبورگینی و اینهاست.

منتشر شده در
هفته‌نامه «چلچراغ» | ۲۰ تیر ۱۳۹۴ | شماره ۶۲۲

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *