پاینده آنلاین

 

حسین پاینده

فضای مجازی حالا چنان گستره‌ای یافته که دیگر وبلاگ‌نویس شدن یک فرد یا حتی پیوستن او به شبکه‌های اجتماعی در اینترنت چندان عجیب نیست. تاثیرگذاری این نوع از رسانه‌ها، سنتی‌ترین آدمها را هم به سوی خود کشانده است.
اما وبلاگ‌نویس شدن «حسین پاینده» برای من اتفاقی عجیب و البته خوشایند است. او هر چند که سنتی نیست، اما هر بار به او پیشنهاد راه‌اندازی وبلاگ و سایت را مطرح کردیم، با حیرتی عجیب پاسخ رد می‌داد.

چند بار می‌خواستم وبلاگی به نامش او راه‌اندازی کنم و متن سخنرانی‌ها، مقاله‌ها و گفت‌وگوهای مطبوعاتی‌اش را در صفحه‌ی مجازی منتشر کنم. چرا که با از بین رفتن وبلاگ‌ها و سایت‌هایی که بطور پراکنده آثار او را منتشر می‌کردند(به دلایل مختلف)، دسترسی به کلمه‌های او دشوار بود.

حسین پاینده بسیار دقیق و منظم به ادبیات نگاه می‌کند. نه از آن نوع که ریشه‌ی خلاقیت و ذوق ادبی را بخشکاند و نه آنقدر پرت و پلا که نشود نامی برآن گذارد، چه رسد به ادبیات.
او دکترای نظریه و نقد ادبی را از دانشگاه ساسکس انگلستان گرفته. سال‌های دانشجویی در غرب سبب شده که او بسیاری از اصطلاحات و مفاهیمی را که در جامعه‌ی ایرانی دچار کج‌اندیشی و وارونگی شده، خوب درک کند.

از این رو مقاله‌ها، گفت‌وگوها و نقدهایش حکم کلاس درس را دارد. به گمانم با نقدهای او می‌شود به چهارچوب‌های نقد اصولی دست یافت. نقدهایی متکی به متن و نظریه‌های ادبی که البته مخاطبان خاص خود را دارد.
رمان پسامدرن و فیلم، داستان کوتاه در ایران، نقد ادبی و دموکراسی: جستارهایی در نظریه و نقد ادبی جدید و گفتمان نقد: مقالاتی در نقد ادبی تعدادی از آثار او هستند.

در این چند سال که او را شناخته‌ام و ماتینه هم به راه بوده، تلاش کردم به آثارش در سایت‌ها و وبلاگ‌ها پیوند (لینک) بدهم که با یک جست‌وجوی کوچک در بخش «پنجره» قابل دسترسی است.

شاید بشود  به‌زودی آقای پاینده را به شبکه‌های اجتماعی هم آلوده کرد!

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *